Vanochtend was ik op tijd wakker. Ik heb nog drie kwartier een poging gedaan om in slaap te komen, maar ik voelde me klaarwakker. Dus toch maar eruit gegaan. Na een fruitontbijt ging ik er op uit. In de omgeving van Ommen gewandeld. Een stuk Reggepad en deel van Pieterpad gelopen. Het was een prachtige wandeling en het was heerlijk rustig op zondagmorgen. Onderweg gelet op de ademhaling, zo diep mogelijk uit de buik. Verder twee keer stil gestaan om IJs-water-stoom-oefening te doen. Heerlijk vol energie ga ik kijken wat de rest van de dag brengt.
Vandaag ben ik vooral bewust bezig geweest met juiste ademhaling en goede houding. Dus bewust ademen vanuit de onderbuik. En tijdens het zitten, staan en wandelen zorgen voor optimale, rechte houding. Ik merk dat ik mijn schouders af en toe bewust moet laten zakken, omdat ik de neiging heb mijn schouders op te trekken. Verder uiteraard genoten van de mooie winterdag. Vanochtend een wandeling door de sneeuw gemaakt en vanmiddag met buggy door Ommense landschap gecrosst. Dankzij mijn top-chauffeur kon ik af en toe mijn ogen sluiten en zo heerlijk genieten van de wind, snelheid en zon.
Vanochtend samen met mijn vriendin een heerlijke wandeling gemaakt over deel van het voormalige eiland Schokland (werelderfgoed) in de Noordoostpolder. Het was er heerlijk rustig. En de omgeving was prachtig met de rijp op het riet, de bosschages en de bomen. De mist lag als een deken om het eiland heen. Een uur wandelen zorgde voor frisheid en energie. Ik merk dat deze momenten belangrijk voor me zijn. De buitenlucht in en bijpraten in fijn gezelschap. Daar gaat energie ook zeker van stromen. Verder lukt het me goed om aan de juiste houding te blijven denken, voor optimale stroming ki. Als ik de neiging heb te veel in mijn hoofd te zitten, dan helpt het goed om me te concentreren op mijn ki-punt en eventueel mijn handen erop te leggen. Eigenlijk jammer dat er op scholen voornamelijk met het hoofd gewerkt wordt en we als kind steeds verder van ons gevoel af komen te staan.
Vandaag extra op mijn houding gelet. Tijdens zitten, lopen en fietsen. Vooral bewust steeds mijn schouders laten vallen als ik merkte dat ze omhoog getrokken waren. Als je je schouders laat zakken, gaat het lichaamszwartepunt naar beneden. Dat voelt voelt soms echt alsof er een last van je schouders afvalt. Een stuk lichter dus. Je armen wegen ongeveer twee kilo per stuk. Als je je schouders overgeeft aan de zwaartekracht scheelt dat heel wat ballast. Je voelt dat je zwaartekracht naar je lichaam verplaatst wordt. Op die manier valt letterlijk en figuurlijk de spanning van de schouders af.
Ik heb even getwijfeld of ik het volgende wel openbaar zou gaan maken, maar mijn motto “delen is vermenigvuldigen” heeft de doorslag gegeven het wel te doen. Dus hierbij mijn verhaal van vandaag: Vanochtend heb ik mezelf een reis gegund. Een reis om mezelf op te laden en te voorzien van nieuwe energie. Want ik merkte dat dat nodig was. Ik zat de afgelopen twee dagen te veel in mijn hoofd. De ki-oefeningen hadden slechts een kort effect. Gisteravond duurde het weer heel lang voordat ik de slaap kon vatten, mijn aandacht bleef in mijn hoofd zitten. Daar wilde ik verandering in hebben. Als zzp-er (zalig zonder prikklok) besloot ik mezelf een reis te gunnen. Ik ben naar de Maasvlakte en Willemstunnel van Rotterdam geweest, de Deltawerken van Zeeland, de havenmond in IJmuiden, ik zag de kustlijn van Thyboron in Denemarken en tot slot nog langs de haven van Beyrouth in Syrië. Met andere woorden: ik ben wezen struinen door het Waterloopbos. Mijn favoriete bos, waar decennia lang ingenieurs van het Waterloopkundig Laboratorium onderzoek hebben gedaan met proefmodellen van wereldwaterwerken.
Bij de eerste zitplek was het moeilijk om me te ontspannen. Ik kreeg mijn aandacht slecht bij mijn ademhaling. Helemaal toen ik (voor de eerste keer in mijn leven) een ijsvogel zag. Ik wilde hem vastleggen op mijn camera, maar toen was hij alweer gevlogen. Bij het volgende bankje ging het ontspannen al ietsje beter. Maar ik ging al snel weer op pad, verder het bos in. Onderweg veel mooie plaatjes geschoten. Het fotograferen werkt erg ontspannend voor mij, helemaal in combinatie met het bos en het stromende water dat je op veel plaatsen in het bos hoort en ziet. Zitplek drie, op een muurtje bij een stuw, bracht me meer rust. Maar het vierde rustmoment dat ik mezelf gunde was letterlijk en figuurlijk opladen. De zon kwam een tijdje achter de wolken vandaan en ik zat heerlijk bij het schaalmodel van de deltawerken. Nadat de snerpende waarschuwingsgeluiden van een vogel wegstierven was het een oase van stilte. Ik heb daar heel lang gezeten en op een gegeven moment voelde ik mijn energie volop stromen. Een tintelend gevoel dat door mijn hele lijf ging. Voldaan en opgeladen wandelde ik verder en schoot nog wat mooie plaatjes. Deze reis, die ik mezelf cadeau gaf, was een echte oppepper. Ik had weer energie voor tien en heb ’s middags nog flink wat werk kunnen verzetten.
Waarom ik twijfelde om dit te delen? Ik vind het Waterloopbos zo’n heerlijke plek. De combinatie van het stromende water, de waterwerk-schaalmodellen en de natuur zijn uniek. Waarschijnlijk één van de redenen dat het Waterloopbos sinds dit jaar de status van Rijksmonument heeft gekregen. Maar wat ik ook zo fijn vind aan het bos is de stilte en rust. In het eerste uur dat ik daar liep ben ik geen mens tegen gekomen. Daarna maar heel af en toe. En omdat ik wil blijven genieten van kalmte en stilheid daar wil ik jullie het volgende vragen: als ik je enthousiast hebt gemaakt voor dit unieke Waterloopbos, wil je dan beloven dat je er niet al te vaak gaat komen? Zodat de sereniteit behouden blijft. Alvast bedankt 😉
Vanochtend weer direct uit mijn bed gesprongen toen ik ontwaakt was. De wekker was nog niet gegaan en dus werd ik op een natuurlijke manier wakker. Voor mij begon de dag daardoor een uur eerder dan gepland. Ik heb een productieve dag gehad en veel korte ki-oefeningen gedaan. Vooral principe 1, aandacht in je Ki-punt, veel toegepast. Dit is een oefening die je eigenlijk elk moment van de dag kan doen. Je laat je aandacht, ademhaling en je gewicht in je Ki-punt rusten. (Je Ki-punt zit ongeveer drie platte vingers onder je navel. Als je kucht, drukt het Ki-punt licht naar buiten.) Als je goed geankerd bent in je Ki-punt, dan blijf je als een blok staan. Als jouw aandacht en gewicht echt in het Ki-punt rusten, dan ben je niet om te duwen. Zodra je er bij na gaat denken, gaat het mis. Dat gebeurde mij gisteravond ook. Ik stapte met een vol hoofd mijn bed in en kon mijn aandacht, ademhaling en gewicht niet 1-2-3 in mijn Ki-punt krijgen. Mijn gedachten waren te sterk. Ik heb het wel eens vaker dat er, vlak voor ik in slaap val, allerlei ideeën ontstaan. Daar word ik dan zo enthousiast van, dat ik de slaap moeilijk kan vatten, ondanks mijn ontspanningspogingen. De ideeën noteer ik op een kladblok dat ik naast mijn bed heb liggen. Zo zijn er heel wat ideeën ontkiemt in de momenten (vlak) voor dat ik naar mijn onderbewust zijn ga. En een aantal ideeën daarvan zijn in werkelijkheid al gegroeid en soms zelfs al geoogst!
Wat ik zelf een mooie energiebespaarder vind is de volgende: Stoppen met je druk maken over de zienswijze van anderen. Iedereen doet zijn best en bekijkt de wereld door zijn eigen bril. Er is geen waarheid of er zijn een heleboel waarheden (het is maar net hoe je het bekijkt). Als je loslaat met vasthouden aan DE waarheid, dan bespaar je jezelf en een ander veel energie. Vanuit een andere hoek kan iets er heel anders uitzien. Hans Peter Roel liet tijdens de ki-workshop een foto zien van een kunstwerk. Als je aan de ene kant van het kunstwerk staat, zie je YES staan. Als je vanuit een andere kant naar hetzelfde kunstwerk kijkt, dan zie je NO staan. En zo is het in dagelijkse leven ook. Iedereen heeft zijn eigen kijk, als we dat gegeven nu eens als enige waarheid bestempelen, dan zouden we elkaar nooit meer hoeven overtuigen van ons gelijk. Wat een tijd en energie zullen we dan overhouden. 😉
Wauw, dag 10….. 2 cijfers in het getal, dat klinkt al veel! En ik merk het ook aan mezelf dat de ki-oefeningen vruchten afwerpen. Afgelopen week is het me drie keer gelukt om in één keer mijn bed uit te stappen zodra ik wakker was. Dat is een hele prestatie voor mij, een super-snoozer! Maar het voelt goed. Ik sla de dekens van mij af zodra ik vanuit mijn onderbewustzijn ontwaak. Dan stap ik meteen uit mijn bed en was mezelf met koud water of stap onder de douche en spoel af met koud water. Ik probeer ook gelijk een korte ki-oefening te doen. Zo begin ik mijn dag fris en ik verleng mijn dag zo enorm. En het bijzondere is dat ik me minder moe voel.
Ik zag vorig jaar al eens een filmpje over niet-snoozen. Toen kon ik mezelf er niet toe zetten om snoozen te laten. Ik ben blij dat ik er in Ki-werkboek weer over las en het nu heb toegepast. Door het meteen-opstaan-ritueel heb ik niet alleen meer tijd, maar ook meer productiviteit op een dag!
Ik blijf me verbazen over de eenvoud van de oefeningen. Niks ingewikkelds of langdradigs. Binnen enkele minuten heb je een oefening toegepast en voel je meer energie en/of jezelf weer helemaal fris en vol goede zin. Het lastigste is jezelf er toe zetten 😉 . Als ik me wat futloos en moe voel dan is de stap naar een oefening doen groter dan wanneer ik lekker in mijn vel zit. Terwijl ik door het doen van een oefening mezelf sneller in fijnere stemming kan brengen. Daar zit het omslagpunt! Gister heb ik gekeken naar “24 uur met Jeroen van Koningsbrugge”. Fantastisch hoe hij in het leven staat na allerlei heftige omstandigheden. Volgens mij stroomt zijn innerlijke energie behoorlijk. Hij kan in ieder geval snel uit een mindere situatie stappen. Mooi voorbeeld.
Vandaag met fijne herinneringen gedacht aan vorige week vrijdagmiddag. Toen was ik met 29 anderen in het witte kerkje in Baarn voor de ki-workshop van Hans Peter Roel. Het was fantastisch om de energie te voelen, in jezelf maar ook door de verbinding met anderen.
Eén week verder ben ik nu. Een week waarin ik vooral gelet heb op mijn houding, kijken of ik goed stond of zat. Zo dat mijn energie optimaal kan stromen. Ik heb gemerkt dat het niet vanzelf gaat. Dat de neiging om terug te vallen in wat ik altijd deed de makkelijkste weg is. Maar die weg wil ik niet meer gaan. Ik wil de energie en levenskracht blijven voelen. Gelukkig helpen de oefeningen en deze blog! Nog 100 dagen te gaan voordat ki in mijn leven is ingesleten als een gewoonte waar ik niet meer zonder kan en vooral niet wil!
